पीडाको रंग
यतिखेर
बृद्धाश्रमको गेटबाहिर उभिएको छु म
भर्खरै ल्याइपुर्याएको छ
मेरो देवता जस्तो छोराले
उसैको मोटरमा राखेर !
र, उसले आकाश जस्तो ठानेको मेरो निधार
अहिले पाताल भएको छ ।
यतिखेर मेरो सपनाको चोकमा
दनदनी बलिरहेको छ आगो
अब यो तिघ्रा काम्ने शरीरले
कहाँ थाम्न सक्छु र पिडाको पहाड !
सानोमा तोते बोल्दै
काखमा घुस्रीरहन्थ्यो ऊ
मेरो पसिना, आँशु र सुस्केराहरु बुझेझैं गर्थ्यो-
"म ठूलो भएपछि
बालाई पनि राख्छु नि काखमा, ल बा ?”
म सोच्थेँ -
"आउने वचन मीठो भए
जाने वचन पनि मीठै होला!"
स्कुल जाने भएपछि
उसले पढेको थियो
‘बाबुआमा ईश्वर समान हुन’!
अलिक बुझ्ने भएपछि जितेको थियो
‘मेरो प्यारो बा!’ शिर्षकमा कविता पुरस्कार
ऊ मेरो सपना बनेर
चन्द्र छुन उडिरहेको थियो
फगत उडिरहेको थियो अनन्त सपनाको बाटोमा
जसरी उसले मन पराएको थियो
मेरो रोजाइको जुन जस्ती बुहारी !
यसरी फैलिदै थिए
उसको उज्यालो जीवनको घना वृक्ष
पोहोर साल मात्रै त हो उसले
“बाको मुख हेर्ने दिन”
मेरो चाउरिदै गरेको गालाको
सेल्फी हालेको थियो फेसबुकमा !
तर थाहै थिएन
मेरो सपनाको त्यो नीलो आकाश
यसरी डढेंलोले खाएको वन झैं हुन्छ भन्ने
जसरी जीवनभरको कमाइले बनाएको मेरो घर
भएको छ आज मेरै चिहान !
यतिखेर,
बृद्धाश्रमको गेटबाहिर उभिएको छु म
क्षितिज पारी हेर्दै टोलाईरहेको छु !
मेरो दु:खी आत्मासँगै कसरी उडिरहेछ
छोराको निष्ठुरी मन !
ओहो !
आज ठयाक्कै उल्टो भएको छ
मेरो भाग्यमा परेको एक टुक्रा बगैंचा
जहाँ उसकै घृणाको दुर्गन्धबीच
सुँघिरहेछु म मृत सपनाको गुलाब !
देखिरहेछु-
आगोमा हालेको मेरो मुटु
पीडाको कालो र नीलो रंगमा
कसरी भतभती पोल्दै उडिरहेको छ
यो ग्लानियुक्त आगतको बतास
मेरो रोदन छिचोल्दै
कसरी निथ्रुक्क भिजेको छ
मेरो विश्वासको पहाडमा
यो शोक र निराशाको कुहिरोले
कसरी फैलिदै छोपेको छ
मैले उसलाई जीवनको बीज छरेर
धर्तीमा आश्रय दिएको थिएँ
मैले उसलाई शरद्को विरुवाजस्तो
खुल्न र नियाल्न सिकाएको थिएँ
तर मेरै रगतबाट बनेको उसको आँखाको नानीले
किन छाम्नै सकेन मेरो मुटुको धड्कन?
आज उसको 'स्वार्थको न्यानो'ले
किन टेक्यो मेरै छाती ?
म त उसको भात थिइनँ म उसको बा थिएँ
बरु, बुढेसकालको सहारा हुन
साङ्लो चुडालेर पछ्याएको छ
घर कुरी बस्ने त्यै पाङ्रे कुकुरले
र,शायद बुझेको छ उसले
ढलेको गजुर जस्तो मेरो पिडाको रंग
र,पुछिदिएको आँशु!
हो, थाहा छ-
मेरो निर्धो र निरीह सपनाको शहर
दनदनी बलिरहेको बेला
आज उसको पाखुरा बलियो भएको छ
र, चलेको छ उसकै दमन र हुकुम् !
तर, यत्ति कामना गर्छु म -
भोलि फेरि उसको सन्तानले नछाडोस् उसलाई
जसरी मलाई छाडेको छ उसले
वृद्दाश्रमको गेट अगाडि, यो दुर्दशामा !